Jeugdjaren
Daan is op 23 juni 1930 geboren in Hillegersberg (nu onderdeel van Rotterdam) tijdens de wereldwijde economische crisis. Tussen twee wereldoorlogen in, terwijl het Nationaal Socialisme in Duitsland hoogtij vierde om ook het vriendelijke Hillegersberg tien jaar later onder de voet te lopen.
Daan Verbaan in 2025
Wie helpt mij aan werk?
Trouwfoto van zijn vader Daniël Verbaan en zijn moeder Baartje Toet in Scheveningse kledij
De geboortenaam van Daan is Daniël. Deze naam werd rond 1755 gegeven aan zijn stamvader, de latere Kaperkapitein Daniël Verbaan. Kapitein op een kaperschip met een bemanning van 67 mensen. De opdracht van de kapitein was om Engelse koopvaardijschepen te kapen waardoor de vijand zou verzwakken en vervolgens de buit over te geven aan zijn opdrachtgevers.
Het huis in Scheveningen (links gebouwd in 1783 en rechts het huis nu)
Het huis in Scheveningen dat van 1783 tot 2024 in bezit is geweest van de familie Verbaan. Het staat er nog steeds. Het werd in 1783 gekocht door Margaretha van Duyvenbode de vrouw van kaperskapitein Daniel Verbaan. In 2025 werd in de televisie-uitzending “Binnenste Buiten” aandacht besteed aan dit huis.
Het gezin Verbaan. Een hecht gezin met zes kinderen. Foto genomen omstreeks 1942. Daan is vijfde van links.
Zijn vader, Daniel Verbaan, was oorspronkelijk een Scheveningse visser. Hij begon later in Hillegersberg een viszaak.
In 1929 kocht vader een groter pand voor 8400 gulden. De eerste viszaak was er niet zo maar ineens. Voorheen ging zijn moeder met een juk over de schouders met twee emmers de huizen langs, nadat vader de vis gevangen had.
De viszaak heeft voor een groot deel Daans leven bepaald. Al op jonge leeftijd hielp Daan in winkel en in de haringtijd met het schoonmaken van haringen. Tot zijn 22e heeft hij, als het druk was, soms vanaf ’s morgens zes uur “aan de bank” gestaan om haring schoon te maken. Met vier anderen bewerkten ze wel achtduizend exemplaren op een dag.
Voor de oorlog in de jaren dertig werd de eerste gevangen haring weggegeven.
Vrouw met juk en manden
Vis is voor Daan nog steeds een soort hoofdvoedsel. Vis verbindt hem ook met het leven dat draaide om vis.
Daan schreef er gedichten over, waarvan hier een voorbeeld.
Aan één der grote banken
Met een kist daar bovenop,
Sta ik haring schoon te maken van die mooie fijne blanke
Met vette rug en kleine kop
Maar zoveel mensen die niet weten
Hoe een haring wordt gegeten
Ziehier dan de techniek van het consumeren
En ieder zal Haring gaan begeren
Men houde het beestje vast met beide handen
’t is nu al om te watertanden
En trekke ’t staartje vlug van een
Waarbij men glimlacht, heel tevreen
Houd hoog de Haring in de lucht
En nu pas komt de rijpe vrucht
Van voorbereiding tot het eten
Dit ogenblik zal men nooit vergeten
Laat langzaam zakken in de mond
Waar al zo menig dier zijn graf in vond
Haal eenmaal terug deez lekkernij
Voordat hij voorgoed de keel inglij
Als men klaar is met het bikken
Moet men eerst zijn lippen likken
Zo is ’t roemloos eind des Harings lot
Om te dienen ’s mens eetgenot
Daan ging naar een christelijke lagere school.
Hieronder een klassenfoto van vermoedelijk de derde klas.
De laatste twee schooljaren vielen in oorlogstijd. Ze moesten de school verlaten vanwege de inkwartiering van Duitse soldaten. Ze werden verplaatst naar een hervormd noodkerkje.
Klassenfoto van vermoedelijk derde klas
Hier foto lagere school met Daan op de eerste rij derde van links.
De Tweede Wereldoorlog brak uit toen Daan 10 jaar was en dus tot zijn 15e duurde.
Hij kon vanuit een raampje op de vliering komen en stond daar te kijken hoe Duitse duikvluchtvliegtuigen (Stuka’s) hun bommen lieten vallen en daarna een grote klap gevolgd door een vuur van zee. De stad waarin hij woonde werd tot puin gebombardeerd en bijna tot op het bot verbrand met 900 dodelijke slachtoffers en tienduizenden vluchtende mensen.
In het boek (beperkte oplage) dat Daan schreef over de eerste 30 jaren van zijn leven “Piratenzoon; een Levensverhaal” schreef hij een indrukwekkend hoofdstuk over de oorlogsjaren en de grote indruk die de oorlog op hem maakte. Ook de hongerwinter maakte hij mee. Vanwege zijn zwakke gezondheid moest Daan gedurende zes weken naar een vakantiekolonie in Oostvoorne. Daar heerste een streng regime waar regelmaat, reinheid en rust de toverwoorden waren. Toen hij 14 was moest hij weer verkassen naar Oldemarkt (in Friesland) waar hij werd ondergebracht in een gezin met aardige mensen. Wat hem nu ook nog steeds beroert, is de herinnering aan de onmacht tegenover de bezetters en de verraders.
Opleidingen
Na de lagere school ging Daan in 1943 naar de MULO, de Julianaschool in Hillegersberg.
In het Milieu van Daan was de MULO destijds het hoogst haalbare. Studeren was toen ook zijn hobby niet. Zijn eerste baan kreeg hij op zestien jarige leeftijd en hij verdiende 60 gulden in de maand.
Toch haalde hij zijn B-diploma als avondstudie op 17-jarige leeftijd. Daan wilde graag naar de zeevaartschool om radiotelegrafist/marconist te worden. Dat rook naar vrijheid. Hij ging naar de Zeevaartschool, Instituut Steehouder, in Rotterdam en behaalde zijn marconistendiploma.
Na deze opleiding moest hij in militaire dienst waar hij voor de tweede maal werd opgeleid tot telegrafist. Daarnaast studeerde Daan in de avonduren schriftelijk Radiotechniek.
Certificaat van radiotelegrafist
Het Morse alfabet
Maar de techniek haalde het telegrafieverkeer in en hij volgde een studie tot radiotechnicus. Een studie op HBO-niveau. Maar ook het beroep als radiotechnicus werd onzeker. Alles zat in een stroomversnelling. Dus ging Daan naar de HTS een dagopleiding tot werktuigbouwkundige. Hij slaagde in 1954 toen hij 20 jaar was.
Daan had een mooie cijferlijst van de HTS en hij werd benaderd door een bedrijf in Delft. Zijn werk daar was succesvol en met behulp van zijn baas (buitengewoon hoogleraar) begon hij aan een propedeuse aan de TH Delft.
De grote verandering naar sociaal-maatschappelijke richting
Op 28-jarige leeftijd, Daan was inmiddels getrouwd met Cox en had twee kinderen, nam hij ontslag bij de Optische Industrie, tot verbazing van zijn baas en collega’s.
Hij koos een totaal andere richting en ging MO-pedagogiek studeren. Een avondstudie die zes jaar duurde. Deze studie bracht hem in een heel andere wereld dan die van de techniek, zoals die van de filosofie, psychologie, pedagogiek, sociologie. In 1964 studeerde hij af.
Diploma Kadercursus MO Pedagogiek
Philips als werkgever
In 1960 kreeg Daan een mooie baan aangeboden bij Philips. Hij vertrok met zijn vrouw Cox en de kinderen naar het voor hen verre Eindhoven. 30 jaar woonden ze er. En ze waren intens gelukkig met hun eerste eigen huis aan het Plechelmuspad. Bevrijd waren ze van knellende banden.
Drie verschillende banen had Daan bij Philips:
Werving, selectie en loopbaanbegeleidng
Hoofd personeelszaken
Projectleider en als zodanig Adviseur van de hoofddirectie van Philips
Op 60-jarige leeftijd ging Daan met pensioen.
Na zijn pensioen op 61 jarige leeftijd wilde Daan niet zomaar stoppen met werken. Hij startte een eigen onderneming. Omdat hij het minder leuk vond in zijn eentje, ging hij in zee met twee jonge psychologen die een bedrijf hadden opgericht. Hij werd mede-eigenaar/directeur van het bedrijf BV IHRM (International Human Relations Management). Het bedrijf ontwikkelde zich in razend tempo. Maar toch besloot hij ermee te kappen op 64-jarige leeftijd. Het werd na zijn pensioen een soort levenswerk en dat wilde hij niet.
Hierna besloot hij een klein bedrijfje voor zichzelf op te richten: “Daan Verbaan Management Consultance”. In dit werk ging het meestal om het thema ziekteverzuim. Toen hij 70 jaar was zocht hij een opvolger en verkocht zijn bedrijf.
Maar zijn werkzaam leven bleek nog niet ten einde. Hij werd door de hoofddirectie van Philips gevraagd om wederom adviseur te worden. O.a. om te helpen met de beheersing van het ziekteverzuim. Twee jaar lang was hij twee dagen per week actief.
Na twee jaar zat het werk er op en hij besloot weer een boek te gaan schrijven op verzoek van Kluwer. Op 73-jarige leeftijd legde hij zijn pen neer.
Foto van Cox
Privé leven
Op 21-jarige leeftijd leerde Daan Cox kennen.
Samen zetten zij zich in voor jongeren. Daan meldde zich aan als jeugdleider bij de Hervormde Jeugdhaven in Rotterdam en hij kreeg een groepje jongens toegewezen. Ze gingen samen naar kadercursussen voor jeugdleider. Ze waren echte idealisten en probeerden de schaarse tijd die ze over hadden iets te betekenen voor anderen.
In 1953 meldde Daan zich aan bij de Watersnoodramp om zandzakken te vullen op het eiland Voorne en Putten. Voor het eerst voelde hij daar angst. dat de dijk waarop hulpverleners en militairen hielpen, zou breken. Wat later ook gebeurde.
Zoals dat vroeger ging verloofden ze zich na twee jaar verkering in 1954. Ze trouwden op 6 september 1956.
Ze kregen drie kinderen. De oudsten, dochter Ruth en zoon Daan zijn geboren in Hillegersberg. De jongste dochter Irene, is in Eindhoven geboren.
Bruidsfoto van Daan en Cox
In 1960 vertrokken ze naar Eindhoven omdat Daan een baan als personeelsfunctionaris kreeg bij Philips.
Daan herinnert zich nog heel goed de blijdschap en de vreugde van het wonen in hun eigen appartement. Na de verstikkende periode in het ouderlijk huis van Cox.
In 1995 verhuisden ze naar de Papenvoort in Nuenen. Daan woont er nog steeds.
Beiden hielden van gedichten, stuurden elkaar in de verlovingstijd gedichten en dichtten zelf ook. Op de buitenmuur van zijn werkplaats is dit gedicht van Cox te lezen:
Cox overleed in 2016.
Daan met dochter Ruth
Toen hij 92 jaar was maakte Daan een theatervoorstelling samen met een oud-medewerker. Een muzikaal “Theater@college” rondom vijf speelse levenslessen.
In 2023, op 93-jarige leeftijd verbeeldde hij in de Regenboogkerk op theatrale wijze in de voorstelling “Heer zegen deze spijzen…” zijn geloofsontwikkeling. Zijn kleindochter Eva verzorgde de zang.
Het nevenstaande gedicht staat model voor deze voorstelling:
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
Het water gaat er anders dan voorheen
De stroom van een rivier hou je niet tegen
Het water vindt er steeds een weg omheen
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
Neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
Om hem dan glad en rond gesleten
Te laten rusten in de luwte van de zee
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
Omdat door het verleggen van die ene steen
De stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Vrijwilligerswerk
Tijdens zijn Philips-periode heeft Daan veel vrijwilligerswerk gedaan. Het vrijwilligerswerk werd toen vooral geïnspireerd door het kerkelijke leven.
In 1961 richtte Daan een instuif op voor de kerkelijke jeugd van 15/16 jaar. Daarna zocht hij vrijwilligerswerk buiten de kerk het zogenaamde X-werk op. De X stond voor Christus.
In 1967 richtte hij samen met dominee Rien de Vries een sociëteit op en zij richtten een stichting op onder de naam HUKA-BUHU (huiskamerbuitenshuis). Ten eerste om het COC een eigen plek te geven en ten tweede om het X-werk voor middelbare scholieren te continueren. Het COC kreeg nergens een poot aan de grond. Homofilie was toen een groot taboe. De stichting werd later uitgebreid met vier huisjes waar andere groepen werden opgevangen, o.a. Turkse jongeren. Het werd een groot succes. Later werd een stuk van de verantwoordelijkheid overgedragen aan een jeugdbestuur. Een van de leden was Rob van Gijsel (oud-burgemeester van Eindhoven).
De maatschappij veranderde en de jeugd waaierde uit. In 2009 werd de stichting opgeheven.
Krantenartikel “Actief en steun voor iedereen”
In 1972 werd hij benaderd door de voorzitter van de acht gereformeerde kerken in Eindhoven voor een bestuursfunctie. Met zijn vooruitstrevende ideeën kwam hij echter steeds meer in botsing met de gevestigde orde en in 1975 stapte hij op.
Nadien heeft Daan zich nog ingezet voor de wereldwijde beweging het zogenaamde Conciliair Proces, waarbij het ging om het drieluik: Vrede, Gerechtigheid en Heelheid van de Schepping. Deze beweging heeft het niet gered.
In 2005, Daan had lang geen vrijwilligerswerk gedaan en woonde ondertussen in Nuenen, werd hij gevraagd om voorzitter te worden van de stichting Kerkconcerten. Vooral voor het organiseren van concerten in de stadskerk St. Cathrien. In 2008 stopte hij hiermee.
Van 2005 tot 2010 kregen jonge kunstenaars de gelegenheid om in de Japanse tuin en in het huis van Daan hun kunstwerken te tonen. Zij kregen zo de gelegenheid om hun werk aan een groter publiek te laten zien.
Daan is ook een amateurschilder. Hier wat werken van hem.
Ontploffing van boot
Vrouw aan zee
LETS
In 2008 stond in het Nuenens blad Rond de Linde een oproep voor de functie van voorzitter voor LETS. Een Local Exchange Trading System (LETS), of lokaal ruilsysteem, is een systeem waarbij mensen goederen en diensten ruilen met behulp van een lokale munteenheid,. Het idee ontstond in 1982 in Canada als reactie op economische problemen in de regio.
Elke dienst werd betaald naar tijd en niet naar niveau. Er werd afgerekend met een fictief betaalmiddel. In Nuenen zijn dat @@@. En het betekent tevens een bepaalde sociale cohesie.
De formule sprak Daan aan. Wat hij aantrof stelde niet veel voor. Acht leden en nauwelijks sturing. Daan zocht mensen die een administratief systeem op konden zetten voor de verwerking van transacties en de informatie naar de leden, het opzetten van een website en het invullen van een PR-functie. Daan was van mening dat zo’n concept kans van slagen had in de geïndividualiseerde en afstandelijke samenleving.
Van 2008 tot 2019 was hij voorzitter en was ook de drijvende kracht in Lets. Tijdens de gebruikelijke jaarlijkse Lets-party bij hem thuis aan de Papenvoort hebben alle leden hem bij zijn afscheid als voorzitter in het zonnetje gezet. Een van de (kunstzinnige) leden maakte voor hem een beeldje geïnspireerd door het logo van Lets.
Daan met ornament geïnspireerd op het logo van Lets
Logo van de LETS Nuenen
Hierna werd Daan gewoon Lets-lid en bood hij nog allerlei dienstjes en spullen te leen aan. Zijn aanhangwagen is vaak geleend door de Lets-leden.
Daan had ook zitting in het bestuur van de Stichting Promotion Nuenen die later geïntegreerd werd in de Stichting Vincentre.. Het Van Gogh Documentatie Museum viel hieronder.
In 2020 richtte Daan de Stichting Open Vensters op. Zijn bedoeling was om ouderen en eenzame mensen bij elkaar te brengen via de computer. Ze konden o.a. leren om via Skype in contact te komen met verre familie.
In zijn werkplaats achter zijn huis is een professionele werkplaats ingericht waar Daan veel projecten bedacht en uitwerkte.
Vanaf 2007 tot op heden nam hij een jongeman in zijn werkplaats onder zijn hoede, Gijs Ringeling, om kennis op te doen op het gebied van houtbewerking, omgaan met machines, elektronica enz. als opstap naar een opleiding.
Ridder in de Orde van Oranje Nassau
Op vrijdag 27 april 2012 kreeg Daan voor alles wat hij voor de maatschappij en voor de Nuenense samenleving betekende een Koninklijke Onderscheiding: Ridder in de Orde van Oranje Nassau.
Daan heeft veel geschreven; artikelen, essays, boeken. Twee boeken die nog steeds gebruikt worden.
1 Effectieve verzuimbeheersing; het is niet altijd ziek wat zich meldt. In 2003 uitgegeven door Kluwer
2. Verlaag het ziekteverzuim in 1991 uitgegeven door Wolters-Noordhof.
Bronnen:
Daan Verbaan. Mijn Curriculum Vitae; Worstelen en overwinnen. 2012
Daan Verbaan. Piratenzoon; een levensverhaal; 1930-1960; tweede herziene druk
Koninklijke Onderscheiding; Daan Verbaan, april 2012
Eindhovens Dagblad; 11-11-1977
Eindhovens Dagblad; 06-06-21, 19:30
Rond de Linde; nr. 18, 2012
Onze interviews met ‘bijzondere personen’ willen we altijd beëindigen met een geluidsopname. Daan leest hier een gedicht voor uit de voorstelling “Heer zegen deze spijzen”
Uit voorstelling 'Heer, zegen deze spijzen'
Tekst van Ton Ruissendaal, ondersteuner
Tekst van Koninklijke Onderscheiding
Tekst van Coosje Ringeling-Bouma, ondersteuner
Dit artikel is geschreven door Wil van Buul en Annette Stevens in juli 2025.